ZAMANSIZ

2015
Mekansal Enstalasyon, Sis, Işık

6

Bir hamam… İki büyük göz. Bir de giriş mekanı. Her göz dört duvarla çevrili, bir kubbe ile örtülü.
Bu tarihi hamamda tarihin dışına taşan bir şey var. Arketipal formların da ötesinde bir şey: İnsanın maddeyi, maddenin boşluğu ve ışığı biçimlendirme gücü.  Mimarlığın zamanlar ötesi çekirdeği, insanın madde ve ışıkla kurduğu bu ilişkiden çıkıyor. Yapının hangi yüzyılda yapıldığına, onun içine giren insanın hangi zamanda yaşadığına bakmaksızın, mimarlığın gücü insanın varlığına dokunuyor.
Hamam bir kentin, tarihin, bağlamın içinde duruyor: Bugünün Antalya’sında 19. yüzyıldan kalma bir yapı. Fakat soğukluğa adımımızı attığımız ilk anda bugünün bağlamı dışarıda kalıyor. Mekanı bugünün zamanına bağlayan tek şey kalın duvarlardan içeriye süzülen gün ışığı. Bir göz daha içeriye, ılıklığa girdiğimizde ışık bu sefer kubbedeki deliklerden mekana iniyor. Güneşin konumuna göre yoğunlaşıp seyrelerek, biçimlenerek kubbeden geçip duvara vuruyor. Tıpkı bir güneş saati gibi.

Fakat ışığın zamanı olur mu?
Şimdi bir adım daha atıyoruz ve sıcaklığa giriyoruz. Burası hamamın kalbi. Yine bir göz mekanı örten göz göz olmuş bir kubbe. Fakat dışarıdaki zamandan iz yok bu sefer burada. Kubbeden içeri süzülen ışık, bugün ile bağını koparmış; zamandan azade davranıyor. Zaman, dünya zaman-mekanından başka bir biçimde akıyor. Adeta kendi varlığını geri çekiyor. Mekan, bu dünyadan olmayan bir zaman rejimi içinde deviniyor. Zamansızlaşıyor.

Böylece zamansız olan, akıp giden zamanın kendisinden bile arınıyor. Geriye yalnızca nüfuz edilemez bir öz kalıyor. Hem zamana, hem de maddeye dair…

Yoğunluk Sanat İnisiyatifi tarafından Antalya Mimarlık Bienali için tasarlanmış ve uygulanmıştır.  http://yogunluk.org/tr/projeler/zamansiz.html

TIMELESS

2015
Spatial Installation, Fog, Light

A Turkish bath… Two large cells. And an entrance hall. Each cell surrounded by four walls, covered with a dome.

There is something about this historical bath that goes beyond history. Something beyond archetypal forms: The power that unveils when human being forms the matter and the matter forms the space and light. The timeless essence of architecture originates from this relationship between human being, space and light. Regardless of which age the building belongs to, or the century that the person who experiences the space lives in, the power of architecture touches deeply to human soul.

The bath is located inside a city, a history, a context: a 19. century building in today’s city of Antalya. However, when one steps inside the soğukluk (the entrance hall), today’s context is left outside. The only thing that links the space to today’s context is the sunlight that leaks through thick walls. In the next cell, ılıklık, the light enters into space through the holes in the dome. The light, being either intensified or loosened according to the position of sun, leaks through the dome and reflects on the wall in various forms. Resembling a gnomon…

But can it be claimed that the light belongs to any particular time?

Now we take one step ahead and enter sıcaklık. This is the core of the bath. Again a porous dome, covering one cell.  But in this place, there is no trace of the time of the world outside. The light that leaks into the space has broken its links with today, behaves regardless of time. Time itself behaves in a different way than the worldly time-space. It almost tries to vanish its own existence. Space moves in a time regime which is foreigner to this world. The space becomes timeless.

Thus, the timeless frees itself even from the flow of time. What remains is the sole essence of an ungraspable existence, which both time and space belong to.

Commissioned by International Antalya Architecture Biennale
http://yogunluk.org/en/projects/timeless.html

1DSC_0363

 

zamn.blogweb